Het Reiki Verhaal

 

  

 
    Het traditionele Reiki-verhaal begint in het midden van de 19de eeuw bij Mikao Usui , de rector magnificus van de Doshisha Universiteit in Kyoto, Japan, die tevens christelijk voorganger was. Toen zijn studenten hem vroegen hen de methode uit te leggen volgens welke Jezus genas, begon hij een zoektocht van tien jaar om deze kennis te leren. Toen mensen van aanzien binnen de christelijke gemeenschap in Japan hem vertelde dat er over deze methode van healing niet werd gesproken en dat er niets over bekend was, zocht Usui de informatie in het boeddhisme. Er zijn opvallende overeenkomsten tussen het leven van Boeddha (Siddhartha Gautama, 543-480 v.Chr.) en het leven van de historische Jezus. Boeddhistische monniken vertelden Usui dat de aloude spirituele geneeswijzen verloren waren gegaan en dat de enige manier om er kennis van te nemen bestond uit het zich verdiepen in de leerstellingen van Boeddha, het Pad naar Verlichting.Daarop reisde Usui naar de VS waar hij zeven jaar verbleef. Toen hij van de christenen daar verder geen antwoorden kreeg, schreef hij zich in aan de theologische faculteit van de Universiteit van Chicago. Hij zou daar de colleges in vergelijkende godsdienstwetenschappen en filosofie hebben gevolgd, en zijn studie hebben afgesloten met een doctoraal in de theologie. Ook leerde hij Sanskriet lezen, de klassieke wetenschappelijke taal van India en Tibet. Maar Usui vond geen antwoorden op zijn zoektocht naar de methodiek van de geneeswijze. Er wordt verder niet meer gesproken over Usui als christen of christelijk voorganger, maar enkel nog als boeddhist die na zijn terugkeer naar Japan in een Zen-klooster heeft geleefd. Mikao Usui keerde terug naar Japan en nam zijn intrek in een Zen-boeddhistisch klooster, waar hij de teksten met de heelkundige formule vond, die hij nu in het oorspronkelijke Sanskriet kon lezen. Maar dit materiaal bevatte geen informatie over de manier waarop de energie kon worden geactiveerd en ingezet. Zoals hiervoor beschreven, werd informatie in de Sutra's doelbewust ondoorzichtig gemaakt om het vaak krachtig materiaal uit de handen te houden van hen die er nog niet aan toe waren om er kennis van te dragen en op de juiste wijze te gebruiken. Hawayo Takata beschrijft dit in de volgende woorden: Hij ging Sanskriet studeren en terwijl hij daarmee druk doende was, stuitte hij op een formule; zomaar, duidelijk. Niet moeilijk, maar zeer eenvoudig, zoals twee en twee vier is. Daarop zei hij: 'Goed, ik heb het, maar nu moet ik die oeroude tekst nog begrijpelijk maken, want die is 2500 jaar geleden geschreven. Maar de proef moet ik afleggen'.
Die proef bestond uit drie weken meditatie, vasten en gebed op de berg Koriyama in Japan. Hij koos de plek voor zijn meditatie uit en stapelde 21 steentjes voor zich op elkaar en gooide er aan het einde van elke dag een weg om de tel niet te verliezen. In het donkerste uur van de ochtend, vlak voor de dageraad van de laatste morgen van zijn speurtocht, zag Usui een projectiel van licht op hem afkomen. Zijn eerste reactie was hard weglopen, maar hij besloot toch te aanvaarden wat op hem af kwam als het antwoord op zijn meditatie, zelfs als dit zijn einde zou betekenen. Het licht raakte zijn derde oog en hij verloor een tijdlang het bewustzijn. Toen zag hij 'miljoenen en nog eens miljoenen regenboogbellen', en tenslotte de Reiki-symbolen, alsof die op een scherm werden geprojecteerd. Bij elk symbool ontving hij de bijbehorende informatie die nodig was om de helende energie te activeren. Het was de eerste Reiki-inwijding, het langs buitenzintuiglijke weg herontdekken van een klassieke methode.
Mikao Usui daalde de Koriyama af en wist toen hoe hij kon helen zoals Boeddha en Jezus dat hadden gedaan. Tijdens zijn afdaling beleefde hij wat verder traditioneel zou worden aangeduid als de 'vier wonderen'. Om te beginnen stootte hij zijn teen onder het lopen en ging, zonder er verder bij te denken, zitten en hield zijn handen erop. Zijn handen werden heet en de gewonde teen was geheeld. Daarna kwam hij bij een huis aan de voet van de berg waar pelgrims verzorging konden krijgen. Hij vroeg om een volledige maaltijd -wat niet erg verstandig was na 21 dagen vasten met alleen maar water, maar het leverde geen problemen op. Ten derde had de vrouw die de maaltijd opdiende veel last van kiespijn, die hij heelde door beide handen op de zijkanten van haar gezicht te leggen. Toen hij was teruggekeerd naar het klooster, vertelde men hem dat de abt in bed lag met een aanval van artritis; hij heelde ook de monnik.
Usui gaf deze helende energie de naam Reiki , hetgeen 'universele levenskracht' betekent. Hij bracht de methode in de achterbuurten van Kyoto in praktijk. Een aantal jaren paste hij deze heling toe in de bedelaarswijk van de stad. Binnen de cultuur en volgens de ethica van zijn tijd werden mensen met misvormingen, missende ledematen of met duidelijk herkenbare ziekten als bedelaars door de gemeenschap ondersteund. Na iemand uit die groep te hebben geheeld, vroeg hij die persoon een nieuw leven te beginnen, maar hij ontdekte dat hij dezelfde gezichten terugzag. Toen hij mensen die hij dacht genezen te hebben nog steeds zag bedelen in plaats van eerlijk werk te doen, raakte hij ontmoedigd en verliet de achterbuurten. De mensen zelf waren boos omdat ze niet meer konden gaan bedelen, nu hun kwalen genezen waren en ze moesten gaan werken.
Mikao Usui werd pelgrim en bracht Reiki te voet door Japan waarbij hij inspiratie en kennis op anderen overdroeg. Op die wijze ontmoette hij Chujiro Hayashi, een gepensioneerd marine-officier met de status van reservist. Hayashi ontving zijn training als Reiki-master van Usui in 1925; hij was toen 47 jaar oud en werd Mikao Usui's opvolger. Toen Usui in 1930 overleed had hij, afhankelijk van de bronvermelding, tussen de 16 en 18 Reiki-masters ingewijd, maar alleen Hayashi wordt bij name genoemd in de Reiki-bronnen. Chujiro Hayashi leidde teams van Reiki-behandelaars op, zowel mannen als vrouwen, en wijdde 16 tot Reiki-master tijdens zijn leven. In Tokyo opende hij een kliniek voor helen, waar de helers groepsgewijs aan het werk gingen met patienten die voor de duur van de behandeling in de kliniek werden opgenomen. Reiki-helers bezochten patienten ook thuis als die niet in staat waren naar de kliniek te komen.
In 1935 kwam Hawayo Takata voor heling naar de Shina No Machi-kliniek van Chujiro Hayashi. Hawayo Kawamuru werd op 24 december 1900 geboren als dochter van een ananasplukker in Hanamaulu op het eiland Kauai, Hawaii. Ze was te klein en fragiel om op de plantage te werken en had baantjes terwijl ze nog op school zat; ze hielp bij het onderwijs aan jongere kinderen en achter een limonadetap. Toen ze van school was, kreeg ze een baan aangeboden als dienstbode in het grote en luxe huis van de plantage-eigenaar. Vierentwintig jaar lang woonde ze op de plantage en bracht het uiteindelijk tot huishoudster en boekhoudster, een belangrijke positie. Ze leerde de accountant van de plantage, Saichi Takata, kennen en trouwde met hem in 1917; zij waren gelukkig getrouwd en hadden twee dochters.
Saichi Takata overleed in oktober 1930 aan een hartaanval; hij was 32 jaar oud. Hawayo Takata, die als weduwe twee kinderen moest grootbrengen, kreeg in de loop van de vijf jaren die volgden een zenuwinstorting naast ernstige lichamelijke problemen. Haar diagnose luidde een aandoening aan de galblaas die chirurgisch ingrijpen vereiste, terwijl de conditie van de luchtwegen ademhalingsmoeilijkheden met zich mee bracht waardoor de toepassing van anesthetica gevaarlijk voor haar was. Haar gezondheid ging achteruit en men vertelde haar dat ze zonder chirurgisch ingrijpen niet verder kon leven, maar dat ze zou kunnen overlijden aan een operatie. Nadat een zuster van haar in 1935 was gestorven, bracht Takata haar ouders op de hoogte, die waren teruggekeerd naar Tokyo, en werd ze vervolgens opgenomen in het Maeda Medical Hospital in Alaska.
Na een aantal weken rust in het ziekenhuis werd ze op de lijst voor de operatiekamer geplaatst. Nu was haar diagnose uitgebreid met blindedarmontsteking, een tumor en galstenen. De nacht voorafgaande aan de operatie hoorde zij een stem zeggen: 'De operatie is niet nodig'. Ze hoorde dit weer op de operatietafel voordat ze anesthetica kreeg toegediend, en stond op om de chirurg te vragen of er geen andere mogelijkheid was om haar te genezen. De dokter vertelde haar dat dit inderdaad het geval was als ze er lang genoeg voor in Japan kon blijven en vertelde haar over de Reiki-kliniek van Chujiro Hayashi. De zuster van de chirurg, die door de helers van Hayashi was genezen en een Reiki-opleiding had gevolgd, bracht haar er nog dezelfde dag naartoe. Takata bleef vier maanden in de kliniek en was daarna lichamelijk, verstandelijk en geestelijk volkomen genezen. Ze vroeg om in Reiki te worden getraind, maar werd in eerste instantie geweigerd, niet omdat ze vrouw was, maar omdat ze buitenlandse was. Hayashi wilde niet dat de beoefening van Reiki op dat moment buiten Japan zou plaatsvinden. Tot slot gaf hij toe op aandringen van de chirurg van het Maeda Ziekenhuis. Hawayo kreeg haar Reiki I-training in het voorjaar van 1936. Ze kwam bij het team van helers dat in de kliniek werkte en in 1937 ontving Takata Reiki II en keerde terug naar Hawaii. Ze had toen twee jaar in Japan gewoond. Haar eerste Reiki-kliniek was in Kapaa en ze had succes met haar werk. Ze kreeg een vergunning als massagetherapeute, waardoor ze wettelijk werd bescherm tegen de autoriteiten die haar treiterden.
In de winter van 1938 bracht Chujiro Hayashi een bezoek aan Takata in Hawaii en samen gaven zij lezingen. In die tijd ontving ze haar Reiki III-training van hem en op 22 februari 1938 maakte Hayashi bekend dat Hawayo Takata een master was en zijn opvolger. Hij stond erop dat zij de training niet gratis zou geven. Hij zei haar ook dat zij onmiddelijk naar hem toe moest komen in Japan als hij haar bij zich riep. In 1939 opende ze een tweede kliniek in Hilo. Op een ochtend in 1941 werd Takata wakker en zag in de geest dat Hayashi aan de voet van haar bed stond. Ze wist dat dit de oproep was en nam de eerstvolgende boot naar Tokio.
Toen Takata in de Reiki-kliniek aankwam, waren daar Chujiro Hayashi, zijn vrouw Chie Hayashi en de andere Reiki-masters aanwezig. Hij vertelde haar dat er een grote oorlog ophanden was en dat iedereen die met Reiki te maken had zou sterven en dat de kliniek zou worden gesloten. Hij was in een eerder stadium bang geweest dat Reiki voor de wereld volkomen verloren zou gaan en had daarom Takata, een buitenlandse, tot zijn opvolger benoemd. Chujiro Hayashi zei verder dat hij als reserveofficier weer voor militaire dienst was opgeroepen en dat hij als heler en geneeskundige niet zou doden. Hij had besloten in plaats daarvan zijn eigen dood te aanvaarden en had daarom Takata opgeroepen.
In aanwezigheid van zijn leerlingen bracht Chujiro Hayashi met buitenzintuiglijke middelen zijn hart tot stilstand en overleed. De grote oorlog waarover hij had gesproken was de Tweede Wereldoorlog en Reiki was inderdaad in Japan niet langer mogelijk. Chie Hayashi overleefde, maar huis en kliniek werden overgenomen door de bezettende macht en zij kon het niet als centrum van helen laten funktioneren.
Takata was het medium waardoor Reiki voortging. Ze had Reiki eerst naar Hawaii gebracht, daarna naar het vasteland van de VS en tenslotte naar Canada en Europa. Zij is tachtig jaar geworden, maar zag er altijd stukken jonger uit. Ze heeft honderden mensen getraind in het Reiki-systeem van helen. In de laatste tien jaar van haar leven, van 1970 tot 1980, heeft ze 22 Reiki-masters gewijd, mannen en vrouwen. Hawayo Takata stierf op 11 december 1980.
Als een klant in haar kliniek ernstig ziek was en vele sessies van helen nodig had, dan trainde ze iemand uit het gezin in Reiki om de behandeling uit te voeren. Als de klant voldoende was aangesterkt, kreeg hij ook de training. Takata gaf onderricht door het vertellen van verhalen en met voorbeelden. Haar leerlingen mochten geen aantekeningen maken en ze gaf niet steeds op dezelfde wijze les aan elke groep. Soms begon ze met de helende positie aan het hoofd, dan weer bij het middel of aan de voeten. Bij het onderricht aan Reiki-masters, de Reiki III, waren er eveneens verschillen in haar benadering. De masters die ze opleidde kregen evenmin precies dezelfde opleiding.
Mevrouw Takata vroeg altijd lesgeld aan haar leerlingen, zelfs aan haar eigen familieleden. In de loop van de tijd kwam ze tot de overtuiging dat het inderdaad nodig was omdat mensen die niet betaalden voor het onderricht er geen waardering voor hadden of er geen gebruik van maakten. Ze was van mening dat zij die niet voor het onderricht betaalden geen succes van hun zakelijk of persoonlijk leven zouden maken. De door haar opgeleide leraren vragen nog steeds hoge prijzen, hoog genoeg om Reiki financieel exclusief te maken en buiten het bereik van de meeste mensen te houden.